Metody pracy (po kliknięciu w nazwę zostanie wyświetlony opis):
- Dobrego Startu - Marty Bogdanowicz
Zwiń
Składa się ona z dwóch części. Pierwsza to piosenki do wzorów graficznych, druga to piosenki na literki tzw. Alfabet piosenek. Metoda Dobrego Startu aktywizuje rozwój psychomotoryczny, a zarazem jest metodą rehabilitacji psychomotorycznej. Ma zatem wielostronne zastosowanie w pracy z dziećmi. Proponowany zestaw ćwiczeń usprawnia funkcje psychomotoryczne, wzrokowe, słuchowe, ruchowe oraz poprawia ich koordynację. Zajęcia pod względem organizacji przebiegają zawsze według stałego schematu. Zajęcia opierają się na aktywnej postawie dzieci, dlatego są dla nich bardziej atrakcyjne. Metoda Dobrego Startu jest tą, która rozwija, usprawnia i kształci wszechstronnie. - Odimienna metoda nauki czytania Ireny Majchrzak
Zwiń
Podstawowe założenia metody: wprowadzanie dziecka w świat słów powinno odbywać się na zasadzie zabaw i gier, przynoszących dziecku radość i satysfakcję celem nauki czytania jest rozumienie sensu i znaczenia poszczególnych słów, a nie pozbawionych znaczenia oddzielnych liter, dlatego dziecko poznaje przede wszystkim wyrazy, a następnie litery, z których są zbudowane. dziecko na początku otrzymuje określony, skończony zbiór liter -alfabet; wie, że wszystkie wyrazy można stworzyć wykorzystując znane mu już litery. Odimienna metoda nauki czytania znajduje zastosowanie już w przypadku bardzo małych dzieci (2-3 lata). Autorka wyróżnia w niej kilka etapów; pierwszy z nich to tzw. etap inicjacji. Na tym poziomie dziecko otrzymuje wizytówkę ze swoim imieniem, które ma dla niego znaczenie emocjonalne (szybsze zapamiętanie poprzez odniesienie do emocji). Dziecko z łatwością rozpoznaje swoje imię wśród imion innych dzieci. Następne etapy to wiele gier i zabaw pozwalających dzieciom na poznanie pozostałych imion, wyrazów oraz liter alfabetu. Charakterystyczne dla metody dr Ireny nazwy ćwiczeń i hasła to "sprawdzanie obecności", "ściana pełna liter", "deszcz imion", targ liter", "gra w sylaby", "nazywanie świata" i in. Podczas swoich warsztatów dr Irena Majchrzak zachęca uczestników do tworzenia ich własnych zabaw na bazie założeń prezentowanej metody. Pomysłów może być nieskończenie wiele... - Gimnastyka twórcza R. Labana
Zwiń
Z teorii Labana wywodzi się współczesna koncepcja wychowania fizycznego, odchodzenie od ruchu odwzorowanego na rzecz ruchu podejmowanego zgodnie z własną inwencją fantazją i doświadczeniem. Zgodnie z tą koncepcja ćwiczenia gimnastyczne przybierają formę zadań otwartych, które zapewniają swobodę, możliwość decydowania o sposobie wykonywania ruchu i tym samym swojej indywidualności. Jest to odwołanie się do koncepcji wychowania naturalnego i postawienia na twórczy rozwój jednostki. - Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne
Zwiń
Główną ideą metody jest posługiwanie się ruchem jako narzędziem wspomagania rozwoju psychoruchowego dziecka i terapii jego zaburzeń. Ruch rozwija świadomość własnego ciała, przestrzeni oraz dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania w niej kontaktów. Poprzez udział w ćwiczeniach dzieci zyskują poczucie bezpieczeństwa, stają się bardziej aktywne, usprawniają motorykę. Ćwiczenia dają również możliwość wyładowania napięć psychoruchowych w akceptowany społecznie sposób. - Kinezjologia edukacyjna P. Denissona
Zwiń
Ta nieinwazyjna metoda poprawiania sprawności umysłowej istnieje już od 30 lat. Ćwiczenia opracował dr Paul Dennison na podstawie doświadczeń, które zdobył w walce z własną dysleksją i wadą wzroku. Są to proste ruchy, które przynoszą korzyść każdemu uczącemu się. Gimnastyka mózgu z jej naprzemiennymi, precyzyjnymi ruchami aktywuje zrównoważone mięśnie z obu stron ciała. Gimnastyka mózgu jest bezpieczna i może być wykorzystywana na początku, na końcu zajęć lub jako oddzielne ćwiczenie w czasie swobodnych zabaw. - Metoda Carla Orffa
Zwiń
Metoda ta polega na twórczym obcowaniu z muzyką realizującym się w różnych formach ruchu, tańcu, śpiewie, mowie, grze na instrumentach, pantomimie. Tworzenie, odtwarzanie i słuchanie stanowią integralną całość, a rozumiana w ten sposób aktywność muzyczna jest instrumentem twórczego rozwoju. Nie ma w systemie Orffa miejsca dla bierności, bo naprawdę zrozumieć i odczuć sens jego idei, można jedynie wówczas, gdy się samemu aktywnie uczestniczy we wspólnym działaniu. - Metoda Pedagogiki Zabawy
Zwiń
Metoda polega na wykorzystaniu w procesie dydaktyczno-wychowawczym różnych pląsów, zabaw muzyczno-ruchowych, tańców ludowych w celu integracji dzieci. Uczy ona współistnienia w grupie, wyzwala aktywność, pobudza dzieci do ekspresji muzyczno-ruchowej. Poprzez ćwiczenia muzyczno-ruchowe w grupie ułatwia komunikację interpersonalną i uatrakcyjnia zajęcia edukacyjne. - Drama
Zwiń
Drama daje szansę, aby stworzyć dziecku możliwość dochodzenia do wiedzy w samodzielnie realizowanym procesie badawczym. Polega ona na stwarzaniu sytuacji, zarysowaniu problemu i próby jego rozwiązania poprzez aktywne wchodzenie w rolę. Istota jej stosowania polega na stwarzaniu sytuacji, w których dzieci mogłyby się identyfikować z innymi osobami. Drama, odwołując się do doświadczeń związanych z pełnieniem przez człowieka różnorakich ról życiowych, poszerza pole doświadczeń, wzbogaca doznanie, sprawia, że wiedza, którą dziecko przyswaja staje się wiedzą najbardziej osobistą. Spełnia też ona określone zadania wychowawcze. Jej podmiotem jest nie tylko problem indywidualny ale problem relacji rówieśniczych. Dzięki temu wzmacniana jest więź koleżeńska i grupowa oraz poczucie współpracy i współodpowiedzialności.